Adaptacija

Jedan od preduslova za početak tretmana u Kampusu je da klijent bude motivisan i spreman da pokrene proces promjena u svom životu. Prvi korak koji treba napraviti jeste da uspostavi apstinenciju od svih psihoaktivnih supstanci.

Da bismo mogli početi s nekim oblikom individualne ili grupne psihoterapije, potrebno je izvršiti psihodijagnostički postupak. Procjena se vrši na osnovu obavljenog  intervjua  sa klijentom i osobom od povjerenja. Tada se prikupljaju osnovni podaci o klijentu i njegovoj porodici, anamnezi njegove bolesti, te dokumentacija potrebna za prijem.
Kada klijent uđe u Kampus započinje prva faza tretmana – faza adaptacije. Planirano je da ova faza traje mjesec dana. Na početku boravka u Kampusu klijent potpisuje Ugovor o probnim danima u kojem su jasno navedene njegova prava, obaveze i osnovna pravila kojih se treba pridržavati.

Tokom prvog mjeseca boravka u Kampusu klijent se upoznaje sa osobljem i drugim klijentima. Po ulasku u Kampus, klijentu se dodjeljuje pratilac koji će ga uputiti u program tretmana i kućni red Kampusa. Obaveza pratioca je da novopridošlom klijentu pruža podršku i da mu pomaže pri obavljanju svakodnevnih zaduženja kako bi se što lakše adaptirao u Kampusu. Pratioci klijenta su terapeut i klijent koji boravi u Kampusu najmanje 4 mjeseca, te za kojeg je procijenjeno da može pružiti podršku novopridošlom klijentu.

Ciljevi prve faze tretmana su:

• izolovanje klijenta od negativnih utjecaja iz vanjske okoline i zaštita od nezdravih ranije uspostavljenih odnosa s ljudima,
• adaptiranje klijenta na uslove i strukturu koja postoji u Kampusu,
• preuzmanje odgovornost i klijentovo aktivno uključivanje u vlastiti oporavak kroz učestvovanje u planiranim aktivnostima.

U prvoj fazi tretmana ovisnosti grupna terapija zbog nekih svojih specifičnosti daje slabije rezultate od indvidualnog  psihoterapijskog  pristupa. To je razlog što se u prvoj fazi liječenja odlučujemo za indvidualni terapeutski postupak, jer on omogućuje ne samo tretman poremećaja ličnosti već i razuslovljanje njenih sociopatskih oblika ponašanja u okviru ovisničke grupe.

U početku terapeut se najviše koristi suportivnim terapijskim tehnikama, a poslije ove tehnike kombinuje sa reedukativnim ili rekonstruktivnim tehnikama.

Kada terapeut stekne povjerenje klijenta postepeno izronjava na površinu prava priroda ličnosti i tek tada je moguće izabrati specifičniji oblik psihoterapije koji proističe iz potreba klijentove ličnosti.

Jedan od oblika suportivne terapije je terapija miljeom, kod koje se tretman provodi kroz povlačenje ili modifikaciju stresa okoline. Okolina terapijske zajednice nije samo čista izolacija od stresa okoline, već sredina koja je organizovana tako da pruži podršku i osjećanje sigurnosti klijentu, odnosno da bude terapijska u širem smislu. U ovoj sredini ovisnik će lakše da reorganizuje svoje ponašanje i svoja interesovanja i na taj način da doprinese svom bržem prilagođavanju na normalne uslove života.

Drugi značajan oblik suportivne psihoterapije je eksternalizacija interesovanja klijenta. Ponovno usmjeravanje interesovanja prema spoljnom svijetu u obliku umjetnosti, raznih zanata, muzike, igara, sporta, rekreacije i hobija je oblik podrške. Radno-okupaciona terapija usmjerava klijenta na konstruktivne aktivnosti i na doživljavanje zadovoljstva kroz kreativno bavljenje njima.

Na početku radnog dana organizuje se sastanak terapeuta i klijenata kada se vrši podjela dnevnih zaduženja. Radni dan se završava grupom za refleksiju gdje se pravi osvrt na dnevna dešavanja.